Hij werd geboren in het jaar 1872 en werd Nederlands-Hervormd predikant in het jaar 1901 te Yerseke. Gedurende de predikantsperiode aldaar kwam hij tot het besef dat hij onbekeerd was, hoewel vrijwel iedereen hem voor een bekeerde dominee hield. Zijn alarmgeroep kreeg weerklank en de kerkgang nam toe. In het jaar 1907 werd hij beroepen naar Bennekom, hetwelk hij aannam. In Bennekom kwam hij vrijwel meteen in conflict met de toenmalige reglementenbundel van Koning Willem I uit het jaar 1816. Dit conflict behelsde een verzoek tot inschrijving in het lidmatenboek van een predikant uit het toenmalige West-Indië. Dit conflict liep met een sisser af. In het jaar 1911 ontstond er weer een conflict, ditmaal wenste een kerkvoogd zijn kind elders gedoopt te krijgen en daarvoor een bewijs van goed gedrag te ontvangen, welk verzoek door ds.Paauwe en zijn kerkeraad werd geweigerd. Elders werd het kind tóch gedoopt en werd er tenslotte censuur aangevraagd op de betreffende kerkvoogd. Deze censuur werd ongeldig verklaard door het classicaal bestuur. Ook dit conflict liep met een sisser af. Dit gold ook voor het volgende conflict, verzoek tot een verklaring van goed en zedelijk gedrag van twee jongeren die elders belijdenis wilde doen (vrijzinnige leer). Aan het eind van het jaar 1912 is ds.Paauwe tot bekering gekomen! Het daarop volgende conflict leidde tenslotte tot de afzetting van ds. Paauwe en zijn voltallige kerkeraad. Wat was het geval: Een aantal joneglui wenste in 1913 in het vrijzinnige Tiel belijdenis af te leggen met het verzoek om de (inmiddels bekende) verklaring van goed en zedelijk gedrag, wat door ds. Paauwe en zijn kerkeraad geweigerd werd. Tiel nam de belijdenis tóch af en verzocht ds. Paauwe om de namen van de jongelui in te schrijven in het lidmatenboek. Dit werd geweigerd door kerkeraaad en ds. Paauwe. Er volgde een schrorsing welke in zou gaan per 1 januari 1914. Inmiddels had ds. Paauwe zijn proponetsbelofte uit 1901 herroepen in een preek, gehouden op 2 november 1913 over Daniël 3. Omdat ds. Paauwe en zijn kerkeraad in beroep gingen werd de schorsing uitgesteld. Inmiddels verergerde de situatie omdat ondanks een niet geleverd bewijs van goed gedrag er in Tiel nog eens drie jongelui waren aangenomen met het verzoek om ingeschreven te worden in het lidmatenboek. Op 7 mei werd het classicaal bestuur in het gelijk gesteld en werd ds. Paauwe en zijn kerkeraad per 2 juni 1914 voor de duur van twee maanden geschorst. Een op 19 mei 1914 ingediend hoger beroep door ds. Paauwe en kerkeraad werd al spoedig verworpen. Ds. Paauwe en kerkeraad bleven geschorst. Op Pinksterdag 1914 (1 juni 1914) hield ds. Paauwe zijn laatste preek als Hervormd predikant. Zijn laatste woorden als NH-predikant waren: "Armen en benen kunt gij missen, maar God kunt gij niet missen", verwijzend naar ds. Smytegelt die deze woorden ook uitgesproken had. Reeds op 3 juni schreef het classicaal bestuur de namen van de in Tiel aangenomen lidmaten in, en zou ds. Paauwe én zijn kerkeraad weer kunnen functioneren. Zij tekenden protest aan tegen de gang van zaken en weigerden de namen van deze lidmaten in het lidmatenboek te accepteren. Ook het "onder protest aannemen" van de lidmaten werd als onbijbels door ds. Paauwe en zijn kerkeraad gekwalificeerd, wat later ook van Hervomde zijde, zelfs van de vrijzinnigen, werd toegegeven als zijnde correct van ds. Paauwe en kerkeraad. Ds. Paauwe en kerkeraad bleven dus geschrost en werden per 1 oktober 1914 afgezet. Later heeft men van Hervormde zijde toegegeven dat dit onjuist en onbillijk was, echter werd ds. Paauwe niet gerehalibiteerd. Ds. Paauwe verstigde zich vrij spoedig na zijn afzetting in Den Haag, waar hij tot zijn dood in 1956 is blijven wonen. Ds. Paauwe heeft zich altijd als Nederlands Hervomd predikant beschouwd, maar dan als NH-predikant van vóór 1816, dus vóór de invoering van de reglementenbundel van Willem I. Hij verwierp de afgescheiden kerken, zowel in hun leer als hun ontstaan.